Selecteer een pagina


IMG_0124Een stukje van mij is dood, m
aar ik leef nog

 Op 27 juni 2014 is mijn zusje vermoord door haar vriend. Hierover schreef ik eerder hoe ik mij door de eerste periode heen heb geworsteld, hoe ik door een diep dal ben gegaan, maar nu na de eerste verwerking er in slaag mijn leven, ondanks het grote gemis en verdriet, een positieve draai te geven.

“Het gaat in fasen. Eerst was er het verschrikkelijke verdriet en het eindeloze huilen. Toen kwam de fysieke pijn, daarna het nadenken. Inmiddels ben ik twee jaar verder en richt ik mij op vraagstukken zoals schuld en vergeving. Had ik iets kunnen doen om het te voorkomen? Kan ik de moordenaar van mijn zus vergeven? Met op de achtergrond een andere vraag: wanneer vind ik weer innerlijke rust? Ik dacht er al te zijn. Maar het verdriet is als een olievlek, die op de achtergrond de hele tijd aanwezig is. Het beïnvloedt mijn ‘zijn’ en mijn gedrag in relaties en situaties. Toch wil ik niet continu in die pijn blijven hangen. Mij afvragen waarom dit is gebeurd, heeft geen zin. Daar krijg ik geen antwoord op. Waar ik wel antwoord op krijg, is de vraag hoe ik weer een mooi leven krijg. Dat antwoord is: waarderen wat ik wel heb. Voor mij zijn dat vooral mijn twee kinderen. In die zin hebben zij mij, naast mijn dierbare familie en vrienden, er doorheen gesleept. Die hele ontwikkeling is bijzonder om mee te maken. Ik ben gelukkig, met een rouwrandje.”

Echter

“Vanuit de pijn en het verdriet ben ik in de afgelopen twee jaar doorgegroeid naar bezig zijn met levensvraagstukken. Bijna een jaar lang heb ik niet kunnen werken, terwijl ik een prachtige carrière had. Het klinkt misschien gek, maar ik zou niet terug willen naar die periode. Ik ben door dit hele proces namelijk een rijker mens geworden. Toen had ik veel, maar wat ik nu heb is echter. Door zelfbewust te zijn, en alles echt te ervaren, heb ik sinds de dood van Miranda veel meer geleerd dan in al die jaren van professioneel succes.”

Kantelpunt

“Mijn broer Henk Willem en ik zijn er nog niet aan toe, maar wij zijn van plan een stichting op te richten voor kinderen van vermoorde ouders. Daarnaast schrijf ik een boek. Dat gaat over de herdefinitie van succes en geluk. Wie was ik voordat dit gebeurde, en wie ben ik sindsdien? De dood van Miranda is een kantelpunt in mijn leven geweest. Daar heb ik het ook over als ik gevraagd wordt om als spreker op te treden. Daarnaast geef ik interviews en schrijf ik een blog over mijn zakelijke maar zeker ook privé leven. Ik doe dat allemaal om meerdere redenen. Het is voor mijn eigen verwerking, om antwoorden te vinden op vragen. Het is ook om Miranda in leven te houden; om haar een gezicht te geven en haar haar eer terug te geven. Maar ik doe het ook om kiezelsteentje bij te dragen aan een betere wereld. Al red ik met mijn inspanningen maar één persoon uit een zieke relatie, en van het lot dat Miranda getroffen heeft, dan heeft het al zin.”

Zon

“Misschien ben ik sterk. Maar ik heb wel al mijn energie nodig voor mijzelf, mijn kinderen en de kinderen van Miranda. Daarom ben ik ook niet aangesloten bij een lotgenotenorganisatie. Ik kan het verdriet van anderen niet dragen. Maar ik kan andere nabestaanden wel iets meegeven. Het klinkt als een dooddoener, maar het is echt waar: die zon komt elke dag weer op. Een stukje van ons is dood, maar wij leven nog. Laten we dan ook proberen om ons levensgeluk terug te vinden, en onze zegeningen te tellen.”

 

The sun is gonna keep on shining

Brighter days on the horizon

My love for you will always keep on rising

Everything is gonna be alright

 

 

.